Verwonderen

Al jaren maak ik gebruik van de routeplanner van 9292ov.nl. Al zijn er een aantal onvolkomenheden aan de site, toch is het handig om je reis in het openbaar vervoer te plannen. Gelukkig kwam ik er gisteren achter dat ze niet stil zitten bij 9292ov. Ze hebben sinds kort zelfs een nieuwe vorm van openbaar vervoer! Naast het toevoegen van de Regiotaxi aan je reisadvies kun je nu ook kiezen voor de wonderlijke vorm van openbaar vervoer “Zeppelin”. Het lijkt me niet echt een handig vervoermiddel, zo kun je niet overal kunt landen, zal het wel niet zo snel zijn en is het waarschijnlijk ook nog eens erg duur. Kun je het eigenlijk wel “openbaar” vervoer noemen?
Helaas kon ik een route per Zeppelin niet plannen, want ik kreeg de melding “Service Unavailable”. Een overbelaste webserver of nu al realtime melding van de status van deze Zeppelin-vluchten?

Waarom geven alle internetbrowsers websites op een andere manier weer? Voor een webbouwer wordt de wereld er niet makkelijker op. Voor niemand eigenlijk. En mooier wordt de wereld er ook niet van. (Zoals een website van mij die er nu in 1 browser als in puin uitziet). Ik verwonder mij.

Ik zag dat hij nog steeds hetzelfde deed.
Zelfde onderzoek, zelfde projecten, zelfde interesses.

Nieuwe wapenfeiten zag ik niet.

Toch voelde ik een ongekende rust.

Mijn dierbare collega stond nog steeds op LinkedIn 
en werkte daar verder tot in de eeuwigheid,
al was er dan aan zijn aardse bestaan een einde gekomen.

Al heel lang wil ik een verwondering schrijven voor deze website. Vaak genoeg heb ik mij verwonderd, maar nooit heb ik de tijd genomen om deze op papier te zetten. Tot vandaag, want voor mijn gevoel was mijn verwondering nooit eerder zo groot! Echt, dit is ongelooflijk.

Afgelopen maandag ben ik met mijn moeder naar een tuincentrum geweest, ja inderdaad, op tweede paasdag. Daar liep ik hele lieve oranje viooltjes tegen het lijf en ik zag ze al helemaal op mijn vensterbank voor mijn huisje pronken. Twee mooie (eigenlijk iets te dure, maar vooruit) houten plantenkistjes erbij gekocht en ik kon aan de slag. 

Er zaten tien kleine plantjes in de grootverpakking viooltjes die ik had gekocht en de twee houten kistjes boden plaats voor acht. De overige twee wilde ik in eerste instantie bij mijn ouders in het bos planten, maar moeders kwam met een leuk mandje aangelopen. Omdat ik al een aantal keer verliefd naar de vergeet-me-nietjes had gelonkt, besloot mijn moeder ook een vergeet-me-nietje uit de grond te trekken voor bij de twee overgebleven viooltjes in het mandje. Het geheel zag er erg schattig uit.   

Blij vertrok ik met mijn nieuwe aanwinsten weer richting Amsterdam. Daar de mooie nieuwe witte kistjes met de viooltjes op de vensterbank gezet en het mandje kon precies op het elektriciteitskastje naast mijn voordeur. Van mijn vader had ik een stuk ijzerdraad meegekregen en krammetjes om ze aan het kozijn te bevestigen. Echter ontbrak het me aan tijd om dat direct te doen. Met een vriendin ging ik hardlopen en ik liet de bloemetjes onbewaakt achter. In mijn ogen moest dat, in de buurt waarin ik woon, toch zeker kunnen. Gelukkig stond alles er nog toen we terugkwamen.   

Ook later wanneer we terugkomen van het eten staan de plantjes er nog ongedeerd. Het werd ondertussen schemerig buiten, dus de vriendin stelt voor om de bakken voor de zekerheid deze eerste nacht binnen te halen. Ik twijfel, omdat ik vind dat het moet kunnen, maar aan de andere kant zou ik niet willen dat ze wegwaren! Ik besluit de bakken naar binnen te halen, maar het mandje, als een soort van test, te laten staan. 

We zitten nog geen uur binnen als ik wat geritsel hoor buiten. Ik ren naar het raam…en zie dat het mandje is verdwenen!! “Dit meen je niet?!” roep ik verontwaardigd uit naar mijn vriendin op de bank. Ik ben serieus ontzet dat dit is gebeurd en besluit een briefje te schrijven om te vragen of degene die mijn (nieuwe) plantje heeft meegenomen, deze a.u.b. weer terug wil zetten. Baadt het niet, dan schaadt het niet. 

Jullie raden het waarschijnlijk al …de volgende dag kom ik aangefietst het mandje staat er weer! Gelukkig, woon ik tóch in een goeie buurt! Of lag het aan de vergeet-me-nietjes? 

Natuurlijk het thuisfront en de vriendin ge-sms’t dat het mandje weer terecht is. Sta ik vanmorgen mijn tanden te poetsen, wordt er aangebeld. Verbaasd over het vroege tijdstip doe ik open. Een buurtbewoner die ik niet ken, staat net op het punt weer weg te lopen. Hij draait zich om en roept blij “Je plantje is weer terecht he?!”. “Ja, ben erg blij!” roep ik terug. Hij komt naar me toegelopen en adviseert me om het mandje vast te zetten. Nauwgezet legt hij uit hoe en waar ik het touwtje vast zou kunnen maken. Ik bedank hem vriendelijk voor zijn tip en beloof dat ik dat zal doen.  

Ik ging er meteen vanuit dat dit de ‘dader’ was, maar als ik even later op de fiets zit, bedenk ik me dat het natuurlijk ook gewoon een betrokken buurtbewoner kan zijn die mijn briefje heeft gelezen… maar zou je dan aanbellen?

Als je letterlijk een vaas bloemen buiten zet, in mijn geval waren het narcissen, blijven ze weken en weken mooi. De narcissen die ik kocht begonnen na een week erg sterk te ruiken. Toen heb ik ze met vaas en al op het balkon gezet. Nog een maand heb ik kunnen genieten van deze mooie bloemen. Tip: zet je bloemetjes vaker buiten.

De NS heeft steeds meer prachtige nieuwe treinen rondrijden. Een stijlvol interieur, rustige kleuren, fijne stoelen, alles mooie schoon en nieuw. Waar ik me over verwonder is dat in al die nieuwe treinen de geluidskwaliteit van de omroepberichten werkelijk belabberd is. Gisteren piepte het bericht zo naar, dat ik mijn oren dicht moest doen. 
Hoe kan het dat je zoveel investeert in nieuwe treinen, zelfs reizigers betrekt bij het uitkiezen van de stoelen en je geen aandacht besteed aan de geluidskwaliteit van de omroepinstallatie.

Net kreeg ik een bijzonder berichtje in mijn mailbox (nadat ik besloot Barack Obama te volgen op Twitter):

Hi SWeegh,

Barack Obama (BarackObama) is now following your updates on Twitter.

Check out Barack Obama’s profile here:
 http://twitter.com/BarackObama

Best,
Twitter

Een bizar idee dat Barack Obama mijn updates op Twitter volgt. Wie zal al die updates voor hem lezen? Moet ik af en toe ook maar iets in het Engels schrijven!

Gisteren ging ik koffie kopen bij Simon Levelt in Amsterdam. Ik wilde wel eens andere koffie uitproberen dan van de winkel waar mijn vriend en ik altijd heen gaan. In de winkel was een grote balie met daarachter ontzettend veel soorten koffie en thee. Een opgewekte jongeman kwam van achter de winkel en stelde de onvermijdelijke vraag: welke koffie wilt u? Hmm, ik had geen flauw idee. Gelukkig vroeg de verkoper verder: “Wat voor apparaat heeft u?” Een espressoapparaat in elk geval. Hoe heet die ook alweer… “Is het zo een waar je losse koffie onder ‘draait’?” (hij maakte een beweging). “Ja!” Toen noemde hij een aantal namen van espressoapparaten en herkende ik ons merk. Nu wisten we in elk geval hoe fijn de bonen gemalen moesten worden.

De jongeman hielp me vervolgens moeiteloos door het lastige keuzeproces van de koffie heen door te vragen: “Hoe drinkt u uw koffie? Met of zonder melk?” “Waar houdt u van? Sterk of minder sterk?” Vervolgens noemde hij drie opties met daarbij wat de verschillen tussen deze drie soorten koffie waren. Toen was het opeens heel makkelijk kiezen uit de vele soorten koffie! Hetzelfde gebeurde bij de thee, waar ze nog veel meer soorten van hadden en ik nu spontaan ook wilde kopen. ”Van wat voor thee houdt u, zwarte, groene of kruidenthee?” “Kruidenthee”. Hij pakte een bus thee en hield die onder mijn neus. Deze thee rook erg lekker en nam ik.

Wat een superervaring. Ik verwonder mij er vooral over dat op deze manier geholpen worden een uitzondering is. Dat ik vaak bij een voor mij enorm keuzeproces, vermoeid wordt aangekeken als ik niet direct weet wat ik bijvoorbeeld allemaal op een broodje wil. Een veelheid aan keuzes hoeft geen keuzestress op te leveren als een expert je vloeiend door dit keuzeproces heen weet te begeleiden!

Gaan ze nou wel of niet het Abraham Ledeboerpark leuker maken? Of blijft het allemaal bij een grote GRAP?

Vandaag was het eindelijk zover. Ik had een afspraak bij de nieuwe kapper om de hoek. Een paar weken geleden gluurde ik door de ramen naar binnen en werd blij verrast door de mooie natuurlijke inrichting. Daar wilde ik wel eens naartoe. Mijn haar was ook al weken aan een knipbeurt toe, dus liep ik deze week naar binnen om een afspraak te maken.

Na het openen van de glazen deur en het ophangen van mijn jas, kwam er een jongedame naar me toe om te vragen of ik een afspraak had en op welke naam. Ze begeleidde me naar de wasbakken om mijn haar te wassen. Nadat ze me had geïnstalleerd voor een spiegel vertrok ze naar boven. Even later kwam er een dame naar beneden naar mij toe gelopen. Blijkbaar ging zij me knippen. Ze vroeg hoe ik het wilde. Ik gaf aan dat ik er graag weer een model in wilde hebben en graag van haar expertise uit wilde gaan: wat zou mij goed staan? Ze keek naar m’n gezicht en mijn kruinen. “Je hebt een vrij vierkant hoofd dat overal even breed is.” Ik was altijd in de veronderstelling geweest dat ik een heel rond hoofd had vanwege mijn bolle wangen. “Het is mooi,” ging ze verder, “als je hoofd ovaal uitkomt”. Ze legde uit hoe dat zou kunnen. Dat leek me wel wat. Ook het benutten van mijn kruin en het zo natuurlijk mogelijk laten vallen van mijn haar, zodat ik het ’s ochtends niet in één of ander onmogelijke kapsel zou hoeven föhnen. Al knippend legt mijn nu al favoriete kapster uit dat ze de lokken niet recht afknipte maar in een soort zaagtanden (dat liet ze zien, dit woord bedenk ik er nu voor).

Mijn kopje koffie stond inmiddels koud te worden en ik vroeg haar hoe ik dat nu moest doen met die koffie. Toen stopte ze even met knippen en liet mij rustig mijn koffie opdrinken en ging er gezellig naast zitten. We kletsten wat over hun nieuwe locatie en over hoe graag zij wilde dat een kapperbezoek een uitje was. En dat was het. Met deze persoonlijke aandacht en het echt onderzoeken wat iemand wil en welk kapsel bij iemand past.

De kapsalon gaat niet met modetrends mee. “Als korte pony’s in zijn en deze staan je niet, ziet het er echt niet uit.” Ze vind het veel belangrijker dat een kapsel bij iemand past, het plaatje compleet maakt. Een kapper met een visie, een mensgerichte visie. Ik verwonder me erover dat deze kapperervaring zo bijzonder was. Elk vak kun je natuurlijk vanuit een visie vormgeven. Als laatste knipte ze steunharen met een schaar die leek op een uitdunschaar, maar dit niet was. Deze kortere haren zouden er voor zorgen dat m’n andere haren wijder zouden staan, ze zouden ze ondersteunen. Ik wist niet dat mijn haar zoveel volume zou kunnen hebben en dit zonder föhnen en gel!